Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora

Konwencja o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami

Gatunków Zagrożonych Wyginięciem

sporządzona w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. 

poprzednie artykuły

Artykuł VII

Zwolnienia i inne specjalne postanowienia dotyczące handlu

1. Postanowień artykułów III, IV i V nie będzie się stosować do tranzytu okazów lub ich przeładunku przez lub na terytorium Strony, w czasie gdy okazy te znajdują się w kontroli celnej.

2. W przypadku gdy organ administracyjny państwa eksportu lub reeksportu ustali, że okaz został nabyty zanim postanowienia niniejszej konwencji zaczęły w stosunku do niego obowiązywać, postanowienia artykułów III, IV i V nie będą obowiązywały w stosunku do tego okazu, pod warunkiem wydania przez organ administracyjny odpowiedniego świadectwa.

3. Postanowienia artykułów III, IV i V nie będą obowiązywały w stosunku do okazów będących przedmiotami osobistymi lub domowymi. Takie zwolnienie nie będzie miało zastosowania:

(a) w odniesieniu do okazów gatunków objętych załącznikiem I, które zostały nabyte przez właściciela poza granicami państwa jego stałego pobytu i są importowane do tego państwa, lub

(b) w odniesieniu do okazów gatunków objętych załącznikiem II, które:

(i) zostały nabyte przez właściciela poza państwem jego stałego pobytu i w państwie, w którego dzikim środowisku zostały odłowione lub zebrane;

(ii) są importowane do państwa stałego pobytu właściciela oraz

(iii) gdy państwo, w którym zostały odłowione lub zebrane, wymaga uprzedniego udzielenia zezwolenia eksportowego, chyba że organy administracyjne ustalą, iż okazy zostały nabyte zanim postanowienia niniejszej konwencji zaczęły w stosunku do nich obowiązywać.

4. Okazy gatunków zwierząt objętych załącznikiem I, rozmnażane w niewoli dla celów handlowych, lub gatunków roślin objętych załącznikiem I, sztucznie rozmnażanych dla celów handlowych, będą uważane za okazy gatunków objętych załącznikiem II.

5. Jeżeli organ administracyjny państwa eksportu ustali, że okaz określonego gatunku zwierząt został wyhodowany w niewoli lub okaz gatunku roślin został sztucznie wyhodowany albo że chodzi o część takiego zwierzęcia lub rośliny, lub też o otrzymany z nich produkt, wydane przez organ administracyjny świadectwo stwierdzające ten fakt będzie akceptowane zamiast zezwoleń lub świadectw wymaganych zgodnie z postanowieniami artykułów III, IV lub V.

6. Postanowienia artykułów III, IV i V nie będą obowiązywały w przypadku pożyczek, darów lub wymiany, nie mających celu handlowego, pomiędzy naukowcami lub instytucjami naukowymi zarejestrowanymi przez organy administracyjne ich państw, dotyczących okazów zielnikowych lub okazów muzealnych zakonserwowanych, zasuszonych lub umieszczonych w płynie albo dotyczących żywego materiału roślinnego zaopatrzonego w etykietę wydaną lub potwierdzoną przez organ administracyjny.

7. Organ administracyjny każdego państwa może wyrazić zgodę na odstąpienie od wymogów artykułów III, IV i V oraz wyrazić zgodę na przewożenie bez zezwoleń lub świadectw okazów stanowiących część objazdowych ogrodów zoologicznych, cyrków, menażerii, wystaw roślin lub innych wystaw objazdowych, pod warunkiem że:

(a) eksporter lub importer poda temu organowi administracyjnemu pełną charakterystykę tych okazów;

(b) okazy należą do jednej z kategorii wymienionych w ustępach 2 lub 5 niniejszego artykułu oraz

(c) organ administracyjny ustali, że każdy żywy okaz będzie przewożony i doglądany w sposób minimalizujący ryzyko okaleczenia, zachorowania lub okrutnego traktowania.

powrót

Artykuł VIII

Środki, które Strony mają podjąć

1. Strony podejmą odpowiednie środki w celu wprowadzenia w życie postanowień niniejszej konwencji oraz zakazu handlu okazami zwierząt i roślin naruszającego jej postanowienia. Środki te obejmują:

(a) sankcje karne za handel lub przetrzymywanie takich okazów, albo za jedno i drugie naruszenie, oraz

(b) konfiskatę lub odesłanie takich okazów do państwa eksportu.

2. Poza środkami podjętymi zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu Strona może, gdy uważa to za konieczne, ustanowić wewnętrzny tryb postępowania w sprawie zwrotu wydatków, jakie poniosła w związku z konfiskatą okazów, które były przedmiotem handlu naruszającego postanowienia niniejszej konwencji.

3. W miarę możliwości, Strony zapewnią, aby wszelkie formalności wymagane w handlu okazami były załatwiane jak najszybciej. W celu ułatwienia tych formalności każda Strona może wyznaczyć porty wyjścia i porty wejścia, w których okazy powinny być przedstawione do oclenia. Strony zapewnią także, aby każdy żywy okaz był w czasie tranzytu, przetrzymywania lub przewozu doglądany w sposób zapobiegający ryzyku okaleczenia, zachorowania lub okrutnego traktowania.

4. W przypadku konfiskaty żywego okazu w wyniku środków podjętych na podstawie postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu:

(a) okaz ten zostanie powierzony organowi administracyjnemu państwa, które dokonało konfiskaty;

(b) organ administracyjny, po konsultacji z państwem eksportu, zwróci okaz temu państwu na jego koszt albo przekaże do schroniska lub do innego miejsca, które ten organ uzna za odpowiednie i zgodne z celami niniejszej konwencji, oraz

(c) organ administracyjny może zasięgnąć opinii organu naukowego lub - jeśli uzna to za pożądane - skonsultować się z Sekretariatem w celu ułatwienia podjęcia decyzji przewidzianej w punkcie (b) niniejszego ustępu, łącznie z wyborem schroniska lub innego miejsca.

5. Schronisko, o którym mowa w ustępie 4 niniejszego artykułu, oznacza instytucję powołaną przez organ administracyjny do opiekowania się żywymi okazami, zwłaszcza tymi, które zostały skonfiskowane.

6. Każda Strona będzie prowadziła wykaz danych dotyczących handlu okazami gatunków objętych załącznikami I, II i III, który będzie obejmował:

(a) nazwiska i adresy eksporterów i importerów;

(b) liczbę i rodzaj wydanych zezwoleń i świadectw; państwa, z którymi taki handel miał miejsce; liczbę lub ilości i rodzaj okazów, nazwy gatunków, takie jakie zostały zamieszczone w załącznikach I, II i III oraz, stosownie do okoliczności, wielkość i płeć okazów.

7. Każda Strona będzie sporządzać okresowe sprawozdania dotyczące stosowania przez nią niniejszej konwencji i przekazywać Sekretariatowi:

(a) roczne sprawozdanie zawierające streszczenie informacji wymienionych w punkcie (b) ustępu 6 niniejszego artykułu oraz

(b) dwuletnie sprawozdanie o środkach ustawodawczych, reglamentacyjnych i administracyjnych, podejmowanych w celu wykonania postanowień niniejszej konwencji.

8. Informacje, o których mowa w ustępie 7 niniejszego artykułu, będą publicznie udostępnione w takiej mierze, w jakiej na to pozwala ustawodawstwo i przepisy zainteresowanego państwa.

powrót

Artykuł IX

Organy administracyjne i naukowe

1. Dla celów niniejszej konwencji każda Strona wyznaczy:

(a) jeden lub więcej organów administracyjnych właściwych do wydawania zezwoleń lub świadectw w imieniu tej Strony oraz

(b) jeden lub więcej organów naukowych.

2. Równocześnie ze złożeniem dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, państwo składające poinformuje rząd, będący depozytariuszem, o nazwie i adresie organu administracyjnego upoważnionego do porozumiewania się z innymi Stronami oraz z Sekretariatem.

3. Wszelkie zmiany dotyczące wyznaczenia lub upoważnienia dokonanego w myśl postanowień niniejszego artykułu zostaną zakomunikowane przez zainteresowaną Stronę Sekretariatowi w celu przekazania wszystkim innym Stronom.

4. Organ administracyjny, o którym mowa w ustępie 2 niniejszego artykułu, przekaże, na prośbę Sekretariatu lub organu administracyjnego innej Strony, odbitki stempli, pieczęci lub innych oznakowań używanych do stwierdzania autentyczności zezwoleń lub świadectw.

powrót

Artykuł X

Handel z państwami, które nie są Stronami konwencji

W przypadku eksportu lub reeksportu przeznaczonego do państwa nie będącego Stroną niniejszej konwencji albo importu pochodzącego z takiego państwa, Strony mogą zamiast zezwoleń i świadectw wymaganych przez niniejszą konwencję uznawać podobne dokumenty wydane przez właściwe organy tego państwa; dokumenty te powinny w zasadzie odpowiadać warunkom co do zezwoleń i świadectw, ustalonym w niniejszej konwencji.

powrót

Artykuł XI

Konferencja Stron

1. Sekretariat zwoła sesję Konferencji Stron nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszej konwencji.

2. Następnie Sekretariat będzie zwoływał sesje zwyczajne Konferencji co najmniej raz na dwa lata, chyba że Konferencja zdecyduje inaczej, a sesje nadzwyczajne - na pisemne żądanie co najmniej jednej trzeciej Stron.

3. Na sesjach zwyczajnych lub nadzwyczajnych tej Konferencji, Strony dokonują przeglądu całokształtu stosowania niniejszej konwencji i mogą:

(a) podejmować wszelkie decyzje, konieczne dla umożliwienia Sekretariatowi wykonywania jego obowiązków, oraz podejmować postanowienia finansowe;

(b) rozpatrywać i przyjmować poprawki do załączników I i II zgodnie z artykułem XV;

(c) dokonywać przeglądu postępu osiągniętego w dziedzinie odbudowy i zachowania gatunków objętych załącznikami I, II i III;

(d) otrzymywać i rozważać wszelkie sprawozdania przedstawione przez Sekretariat lub którąkolwiek Stronę oraz,

(e) jeżeli jest to wskazane, wydawać zalecenia w celu usprawnienia stosowania niniejszej konwencji.

4. Na każdej sesji zwyczajnej Strony mogą określić czas i miejsce następnej sesji zwyczajnej, która ma odbyć się zgodnie z postanowieniami ustępu 2 niniejszego artykułu.

5. Na każdej sesji Strony mogą ustalić i przyjąć regulamin wewnętrzny sesji.

6. Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej organizacje wyspecjalizowane, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, jak również każde państwo nie będące Stroną niniejszej konwencji, mogą być reprezentowane na sesjach Konferencji przez obserwatorów, którzy będą mieli prawo uczestniczenia w sesji bez prawa głosowania.

7. Wszystkie organy lub instytucje, mające techniczne kwalifikacje w dziedzinie ochrony, utrzymania i gospodarowania dzikimi zwierzętami i roślinami, należące do niżej wymienionych kategorii, które poinformują Sekretariat o swym życzeniu przysyłania obserwatorów na sesje Konferencji, zostaną do nich dopuszczone, chyba że co najmniej jedna trzecia Stron wyrazi sprzeciw:

(a) międzynarodowe organizacje albo instytucje rządowe lub też pozarządowe bądź narodowe organizacje i instytucje rządowe oraz

(b) narodowe organizacje albo instytucje pozarządowe upoważnione do tego przez państwo, w którym mają siedzibę. Dopuszczeni obserwatorzy będą mieli prawo uczestniczenia w sesjach bez prawa głosowania.

powrót

Artykuł XII

Sekretariat

1. Po wejściu w życie niniejszej konwencji Dyrektor Generalny Programu Ochrony Środowiska Organizacji Narodów Zjednoczonych utworzy Sekretariat. Będzie on mógł - w zakresie i w sposób, jakie uzna za właściwe - korzystać z pomocy odpowiednich międzynarodowych lub narodowych organizacji rządowych lub pozarządowych i instytucji kompetentnych w sprawach ochrony, utrzymania i gospodarowania dzikimi zwierzętami i roślinami.

2. Funkcje Sekretariatu są następujące:

(a) organizowanie Konferencji Stron i zapewnienie Konferencjom należytej obsługi;

(b) spełnianie funkcji powierzonych mu zgodnie z postanowieniami artykułów XV i XVI niniejszej konwencji;

(c) podejmowanie - zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Konferencję Stron - badań naukowych i technicznych, które będą przyczyniać się do stosowania niniejszej konwencji, łącznie z badaniami dotyczącymi norm, które powinny być przestrzegane przy przygotowaniu i przewozie żywych okazów oraz środków identyfikacji okazów;

(d) studiowanie sprawozdań Stron i żądanie od Stron wszelkich uzupełniających informacji, które uzna za konieczne dla zapewnienia stosowania niniejszej konwencji;

(e) zwracanie uwagi Stron na wszelkie sprawy dotyczące celów niniejszej konwencji;

(f) okresowe publikowanie i rozprowadzanie wśród Stron bieżącego wydania załączników I, II i III, jak również wszelkich informacji, które ułatwiają identyfikację okazów gatunków objętych tymi załącznikami;

(g) przygotowywanie sprawozdań rocznych dla Stron o jego własnych pracach oraz stosowaniu niniejszej konwencji, jak również wszelkich innych sprawozdań, których Strony mogą zażądać podczas sesji Konferencji Stron;

(h) czynienie zaleceń w sprawie realizacji celów i stosowania postanowień niniejszej konwencji, łącznie z wymianą informacji o charakterze naukowym lub technicznym;

(i) spełnianie wszelkich innych funkcji powierzonych mu przez Strony.

powrót

Artykuł XIII

Środki międzynarodowe

1. W przypadku gdy Sekretariat na podstawie otrzymanych informacji uzna, że jakikolwiek gatunek objęty załącznikiem I lub II jest zagrożony przez handel okazami tego gatunku lub że postanowienia niniejszej konwencji nie są skutecznie przestrzegane, zakomunikuje o tym właściwemu organowi administracyjnemu Strony lub Stron zainteresowanych.

2. Strona, która otrzyma wiadomość dotyczącą faktów, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, poinformuje możliwie niezwłocznie Sekretariat o wszelkich takich faktach w zakresie, w jakim pozwala na to jej ustawodawstwo, i stosownie do okoliczności zaproponuje środki zaradcze. Gdy Strona uzna, że pożądane jest dochodzenie, może ono być przeprowadzone przez jedną lub więcej osób specjalnie upoważnionych przez tę Stronę.

3. Informacje dostarczone przez Stronę lub wynikające z dochodzenia wspomnianego w ustępie 2 niniejszego artykułu zostaną zbadane przez następną sesję Konferencji Stron, która może skierować do tej Strony zalecenia, jakie uzna za stosowne.

powrót

Artykuł XIV

Stosunek konwencji do ustawodawstwa krajowego i konwencji międzynarodowych

1. Postanowienia niniejszej konwencji w żadnej mierze nie naruszają prawa Stron do zastosowania:

(a) bardziej surowych środków wewnętrznych dotyczących warunków, jakim podlega handel, odławianie lub zbiór, przetrzymywanie lub przewóz okazów należących do gatunków objętych załącznikami I, II i III, aż do całkowitego zakazu włącznie, lub

(b) wewnętrznych środków ograniczających lub zakazujących handlu, odławiania, zbioru, przetrzymywania lub przewozu okazów gatunków nie objętych załącznikami I, II lub III.

2. Postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają postanowień wewnętrznych ani zobowiązań Stron wynikających z jakiegokolwiek układu, konwencji lub umowy międzynarodowej, dotyczących innych aspektów handlu, odławiania, zbioru, przetrzymywania lub przewozu okazów, które weszły lub mogą później wejść w życie w stosunku do którejkolwiek Strony, łącznie z rozporządzeniami dotyczącymi cła, zdrowia publicznego, weterynarii oraz kwarantanny roślin.

3. Postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają postanowień lub zobowiązań wynikających z układów, konwencji lub umów międzynarodowych zawartych lub takich, które mogą być zawarte pomiędzy państwami, i dotyczących utworzenia unii lub regionalnej strefy handlowej obejmującej utworzenie lub utrzymanie wspólnej zewnętrznej kontroli celnej i zniesienie kontroli celnej wewnętrznej w zakresie, w jakim dotyczą one handlu między państwami członkowskimi takiej unii lub strefy.

4. Państwo będące Stroną niniejszej konwencji, które jest również Stroną jakiegokolwiek innego układu, konwencji lub umowy międzynarodowej, obowiązującej w chwili wejścia w życie niniejszej konwencji, na mocy której zapewnia się ochronę gatunkom morskim objętym załącznikiem II, zostanie zwolnione z zobowiązań nakładanych na nie w myśl postanowień niniejszej konwencji w odniesieniu do handlu okazami gatunków objętych załącznikiem II, zgodnie z postanowieniami tego innego układu, konwencji lub umowy międzynarodowej, jeżeli okazy te zostały złowione przez statki zarejestrowane w tym państwie.

5. Bez względu na postanowienia artykułów III, IV i V niniejszej konwencji, wszelki eksport okazów złowionych zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu będzie wymagał jedynie świadectwa organu administracyjnego państwa, do którego okazy zostały sprowadzone, stwierdzającego, że dany okaz został złowiony zgodnie z postanowieniami innego układu, konwencji lub umowy międzynarodowej.

6. Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie stoi na przeszkodzie kodyfikacji i opracowaniu prawa morza przez Konferencję Prawa Morza Organizacji Narodów Zjednoczonych, zwołaną zgodnie z Rezolucją 2750 C (XXV) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych ani obecnym albo przyszłym roszczeniom lub poglądom prawnym jakiegokolwiek państwa na prawo morza oraz charakter i zasięg jego jurysdykcji przybrzeżnej oraz jurysdykcji, którą sprawuje w stosunku do statków podnoszących jego banderę.

powrót

  następne artykuły