Działy Ogrodu

Różanka

   

kliknij, aby powiększyć

Sadzenie róż w ogrodach ozdobnych ma bardzo długą tradycję, sięga bowiem starożytności. Róże uprawiano już w Persji w XII wieku p.n.e., ówczesna poezja łączy motyw róż i ogrodowych słowików. Później sztuka uprawy róż trafiła do starożytnej Grecji i Rzymu oraz do ogrodów islamu. Do europejskich ogrodów sprowadzili róże w XII i XIII w. wracający z ziem Bliskiego Wschodu krzyżowcy, a już wcześniej trafiały tu z arabskich ogrodów z Półwyspu Iberyjskiego.

W średniowiecznej Europie róże były ważnym, symbolicznym elementem ogrodów Maryjnych i będącego jakby odbiciem biblijnego raju „ogrodu zamkniętego” czyli hortus conlusus. Już wtedy różanki miały kształt, który zachowały do naszych dni – zakładano je na planie koła lub kwadratu, regularnie podzielonego ścieżkami na rabaty.

Na różance Ogrodu Botanicznego posadzono róże w odmianach ogrodowych, w większej części są to odmiany wyhodowane po II wojnie światowej. Nie ma tu przedstawicieli gatunków występujących w naturze. Wśród zgromadzonych odmian najliczniejszą grupę stanowią róże wielkokwiatowe, poza tym rosną tu róże wielokwiatowe czyli polianty, kilka dawnych odmian powtarzających kwitnienie czyli tak zwanych remontantek – na przykład odmiana ‘Frau Karl Druschki’ z 1901 r., róże miniaturowe oraz róże angielskie, łączące cechy dawnych róż ogrodowych i odmian współczesnych. Przy podporach rosną róże pnące ze znaną szeroko odmianą ‘New Dawn’ z 1955 r. W kolekcji reprezentowane są także odmiany polskie, wyhodowane po II wojnie światowej przez Leopolda Grąbczewskiego, Bolesława Wituszyńskiego i Stanisława Żyłę – na przykład ‘Chopin’, ‘Kutno’ czy ‘Warszawa’.