Przystanek 4. Trąbki i rurki


W historii wzajemnych przystosowań roślin i zwierząt pojawiły się także owady o długich, rurkowatych narządach gębowych, które z łatwością mogły dosięgnąć nawet głęboko ukrytego nektaru bez dokonania zapylenia. Rośliny „zareagowały” na to m.in. wydłużając koronę kwiatu – tworząc z niej rurkę lub trąbkę, na przykład w rodzinie goździkowatych Caryophyllaceae i złożonych Asteraceae. Kształt ten zapewnia, że dostanie się do nektaru nie może nastąpić bez kontaktu narządu gębowego owada z płodnymi częściami kwiatu. W ten sposób powstały kwiaty zwane motylowymi. Gatunki roślin odwiedzanych przez motyle dzienne mają kwiaty jaskrawo zabarwione - żółte, niebieskie czy czerwone. Motyle nocne wybierają kwiaty jasne – białe, kremowe lub jasnoniebieskie, które w dodatku pachną intensywnie o zmroku – jak na przykład kwiaty wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum).

Rośliny zapylane przez motyle, jak na przykład liczni przedstawiciele rodziny goździkowatych, mają kwiaty zwykle w kształcie trąbki lub rurki.

Są one przystosowane do narządów gębowych motyli, które mają postać długich ssawek. Budowa okwiatu i ułożenie pręcików oraz słupka uniemożliwia dostanie się do nektaru bez zapylenia rośliny. Gatunki zapylane przez motyle nocne mają jasne płatki (białe, jasnoniebieskie itp.) i o zmroku intensywnie pachną (na przykład maciejka).

Poprzednia Przystanek 3. Talerz dla wszystkichNastępna Przystanek 5. Siła tłumu