Przystanek 9. Niesione wiatrem

Wiatropylność, czyli anemogamia, polega na przenoszeniu pyłku przez wiatr. Do roślin wiatropylnych należą zarówno drzewa i krzewy (na przykład leszczyna Corylus, topolaPopulus, olsza Alnus), jak i rośliny zielne, m.in. trawy (Poaceae), turzyce (Carex) i sity (Juncus). Aby pyłek takich gatunków był skutecznie „wysyłany” i „odbierany” z powietrza, kwiaty ich powinny być odpowiednio zbudowane - muszą posiadać duże pylniki, wystające daleko poza kwiat, i silnie rozwinięte znamię słupka, spełniające rolę „anteny” wyłapującej ziarna pyłku. Kwiaty roślin wiatropylnych nie mają zwykle okwiatu, a pyłek wytwarzany jest w nich w ogromnych ilościach.
Pyłek okrytonasiennych zawiera wiele związków chemicznych, które mogą stać się przyczyną uczuleń. Niektóre osoby doświadczają nieprzyjemnych objawów alergicznych właśnie w trakcie kwitnienia gatunków wiatropylnych – na przykład bylic, traw, leszczyny.

Rośliny zapylane przez wiatr wytwarzają ogromne ilości pyłku. Jeden kwiatostan leszczyny produkuje ich ponad cztery miliony!

Aby pyłek łatwo mógł dotrzeć do kwiatów innych roślin tego samego gatunku, drzewa i krzewy wiatropylne (na przykład jesiony, dęby, olsze i leszczyny) kwitną wczesną wiosną zanim rozwiną się liście. Wiatropylne rośliny zielne, takie jak trawy, wytwarzają kwiaty później, kiedy ich pędy kwiatostanowe osiągną odpowiednią wysokość, która umożliwi skuteczne „wyekspediowanie" pyłku wraz z prądami powietrza.

Poprzednia Przystanek 8. Nabici w butelkę