Przystanek 3. Kłokoczka południowa

Dawniej nazywano ją krzewem konwaliowym ze względu na białe, stulone na początku kwitnienia płatki kwiatów, które zapachem przypominają ogórki małosolne. W miejscach występowania, na południowym-wschodzie Polski i na Śląsku, z kłokoczką południową (Staphylea pinnata) związanych było wiele obrzędów ludowych – używano jej do okadzania bydła, święcenia pól i wplatano jej gałązki do palm Wielkanocnych. Z twardego drewna wyrabiano krzyżyki, zaś nasion używano do wyrobu paciorków różańca.

Kłokoczka jest ciepłolubnym krzewem, który rośnie w lasach i zaroślach południowej Polski, najczęściej na glebach wapiennych.

Jej nazwa wzięła się od charakterystycznych owoców – dużych rozdętych torebek o pergaminowych ściankach, zawierających po kilka twardych, brązowych nasion, które klekocą, gdy owoc się porusza. Z nasion wyrabiano paciorki różańca stąd też uważano, że „kto (je) nosi, temu piorun ani czary nie szkodzą”.

Poprzednia Przystanek 2. Wawrzynek wilczełykoNastępna Przystanek 4. Kopytnik pospolity