Przystanek 5. Olsza czarna


Olsza czarna (Alnus glutinosa) występuje w Europie, północno-zachodniej Afryce i na Kaukazie. Jest jednym z trzech rodzimych gatunków olsz. Rośnie na niżu, nad wodami, gdzie tworzy lasy bagienne – olsy. Tam, gdzie roślinność brzegów rzek i strumieni nie została jeszcze zniszczona, olsze czarne tworzą malownicze, gęste szpalery nad samym lustrem wody – owocki olsz unoszone wodą, kiełkują na granicy obu środowisk. Po ścięciu drzewa olsze czarne odrastają z korzeni. Właściwość tę wykorzystuje się na wsiach, prowadząc odchodzącą już w przeszłość tak zwaną „gospodarkę odroślową”.

W wielu miejscach w kraju możemy spotkać mieszańce dwu rodzimych, występujących w naturze nad brzegami wód olsz - niżowej olszy czarnej o ciemnej, spękanej korze i górskiej olszy szarej, Alnus incana, o korze gładkiej i szarej.

Drzewa olszy czarnej współżyją z wiążącymi z powietrza azot mikroorganizmami glebowymi, promieniowcami, co zapewnia im pokarmowy "komfort". Lepkie, zwłaszcza za młodu, liście olszy czarnej służyły dawniej na wsiach za lepy na muchy, a drewno jest wybornym opałem przy wędzeniu ryb.

Poprzednia Przystanek 4. Żywa skamieniałośćNastępna Przystanek 6. Grab pospolity