Przystanek 2. Tatarskie ziele - tatarak zwyczajny


Tatarak przywędrował do Polski z Azji. W naszym klimacie tylko kwitnie, nigdy jednak nie zawiązuje owoców. Rozmnaża się jedynie z kawałków kłącza. Według jednej z hipotez jego przybycie do Europy związane jest z tatarskimi najazdami. Niewykluczone jednak, że jako roślina posiadająca wiele cennych właściwości leczniczych, tatarak był celowo sprowadzany przez mnichów do przyklasztornych ogrodów, skąd już sam rozprzestrzenił się po całym kontynencie. Aromatyczny, orzeźwiający zapach oraz właściwości bakteriobójcze zawdzięcza „tatarskie ziele” olejkom zapachowym, głównie olejkowi azarynowemu i eugenolowemu - temu samemu, który nadaje aromat znanej przyprawie - goździkom.

Doceniając lecznicze właściwości tataraku, średniowieczni mnisi sprowadzali tę nieznaną w Europie roślinę do przyklasztornych ogrodów. W naszych zwyczajach ludowych, tatarak służy do majenia domostw w Zielone Świątki.

Przetwory z kłącza tataraku, które zawiera gorzką substancję - akorynę, zwiększają wydzielanie soku żołądkowego i żółci, a w rezultacie pobudzają trawienie. W Holandii przez osmażanie świeżych kłączy w syropie cukrowym robiono cukierki tatarakowe „na wzmocnienie żołądka". Gdy się przejemy, tatarakowe napary i odwary zapobiegną wzdęciom i uregulują pracę jelit.

Poprzednia Przystanek 1. Czarnoksięski orzech - oczar wirginijskiNastępna Przystanek 3. Manna z Mazowsza - manna jadalna i manna mielec