Kwiaty, które podążają za Słońcem.

Późnym latem słońce coraz niżej wędruje po firmamencie nieba. Wciąż jednak dostarcza energię, dzięki której rośliny mogą wytwarzać pokarm. Każdy liść obraca się tak, aby mieć jak największe szanse na zebranie solidnej porcji światła. Słońce „śledzą” także niektóre kwiaty.

Dzięki tej właściwości np. 𝘀ł𝗼𝗻𝗲𝗰𝘇𝗻𝗶𝗸 stał się symbolem przywiązania. W malarstwie znajdziemy go na obrazach związanych z Klytią, która pokochała boga słońca Heliosa. Została jednak porzucona, a za działanie przeciw swojej następczyni – zamieniona w kwiat, który śledzi słońce czyli… no właśnie – jaki to był kwiat.

Artyści, którzy inspirowali się antykiem przedstawiali Klytię ze słonecznikiem – którego nazwa w wielu językach nawiązuje do jego umiejętności obracania się za słońcem – tak jak stęskniona Klytia. Jednak 𝘄 𝘀𝘁𝗮𝗿𝗼𝘇̇𝘆𝘁𝗻𝗲𝗷 𝗚𝗿𝗲𝗰𝗷𝗶 𝘀ł𝗼𝗻𝗲𝗰𝘇𝗻𝗶𝗸 𝗻𝗶𝗲 𝗯𝘆ł 𝘇𝗻𝗮𝗻𝘆 (pochodzi z Ameryki Północnej i do Europy został sprowadzony dopiero w XVI w.).

Chodziło raczej (i trop językowy jest tu zgodny) o 𝗵𝗲𝗹𝗶𝗼𝘁𝗿𝗼𝗽, 𝗰𝘇𝘆𝗹𝗶 „𝘀́𝗹𝗲𝗱𝘇𝗮̨𝗰𝘆 𝘀ł𝗼𝗻́𝗰𝗲”.

W Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego na dziale roślin ozdobnych możecie teraz podziwiać heliotrop peruwiański (Heliotropium arborescens), który czaruje nie tylko wyglądem, ale i obłędnym zapachem.

Wraz z rokiem tematycznym – Artystyczny Botaniczny – prowadzimy cykl spacerów o powiązaniach sztuki z Naturą.

Tą historią podzieliła się Natalia Wielechowska → edukatorka Pracowni Edukacji Ogrodu Botanicznego.