Sekrety Świętojańskich Wianków | relacja

Wczoraj wieczorem łączyliśmy wiedzę etnobotaniczną z praktyką wyplatania wianków świętojańskich, tak, jak robiły to nasze przodkinie, które nie tylko znały właściwości ziół, ale potrafiły dzięki nim chronić, leczyć i 𝗽𝗿𝘇𝘆𝗰𝗶𝗮̨𝗴𝗮𝗰́ 𝘀𝘇𝗰𝘇𝗲̨𝘀́𝗰𝗶𝗲! Przechadzaliśmy się po Ogrodzie tropem roślin, które od wieków towarzyszyły kobietom podczas Nocy Kupały, opowiadając o znaczeniu wybranych ziół w słowiańskiej tradycji. Na koniec wspólnie tworzyliśmy świętojańskie wianki pełne zapachów, kolorów i intencji. Był to dla nas wspaniały czas dzielenia się, tworzenia i zanurzenia w kobiecej mocy natury.

Po Ogrodzie prowadziły Was nasze edukatorki z Centrum Edukacji Ogrodu Botanicznego: Magdalena Chełchowska, Magdalena Oprządek, Natalia Wielechowska, Monika Pyszna i Marianna Darżynkiewicz-Wojcieska. Poniżej znajdziecie fotorelację z tego wieczoru, autorstwa – niezastąpionej w takich sytuacjach – Natalii Szypulskiej 💛

Dziękujemy, że byliście z nami 🩷💐

„Kwiat paproci” nie jest całkowicie zmyślony, lecz nawiązuje do ludowej nazwy istniejących roślin – paprotników takich jak: długosz królewski Osmunda regalis, pióropusznik strusi Matteucia struthiopteris oraz nasięźrzał Ophioglossum i podejźrzon Botrychium. Nie wykształcają one zarodni w postaci kupek na spodniej stronie liści, a osobno zielone liście asymilujące (trofofile) i brązowej barwy liście zarodnionośne (sporofile). W językach zachodnio-europejskich, miano „kwitnącej paproci” bądź „kwiatu paproci” (ang. flowering fern, fr. fougère fleuri, niem. Rispenfarn) przynależy obecnie najczęściej długoszowi. [Adam Kapler „Kwiat paproci”]